Mitchell is thuis aan het herstellen van het operatief verwijderen van alle vier(!) zijn verstandkiezen. Op de vierde dag belt Mitchell al met de kaakchirurg omdat hij nog behoorlijk pijn heeft. Nu is dat natuurlijk ook helemaal niet zo vreemd en zeker niet omdat hij al geen pijnmedicatie meer neemt.
Wanneer ik de volgende ochtend de overloop ga ‘swifferen’, hoor ik Mitchell aan de telefoon en hoor hem zeggen ”ja, ik kijk wel of ik dat red”. Vervolgens komt hij zijn kamer uit en zegt mij, op nog net geen dwingende toon, “mam ik moet naar het ziekenhuis.” Daarop schiet ik direct in een soort van emotie. “Ik ga nu echt niet weer naar het ziekenhuis.” roep ik bijna paniekerig. Ik schiet van bijna paniek, naar bijna huilen en op een toch wel kattige manier, zeg ik hem dat het ook logisch is dat hij nog pijn heeft. “Zeker omdat je weer geen pijnmedicatie inneemt Mitchell”, benadruk ik nog. Vervolgt door “je hebt geen nabloeding, dus je maakt je weer zorgen om niets.”
Mitchell blijkt echter bang te zijn voor een bloedstolsel waarvan de verpleegkundige in het ziekenhuis al heeft gezegd dat hij die eventueel zou kunnen krijgen, nadat Mitchell haar gevraagd heeft of hij bijwerkingen kan krijgen. En ja hoor, Mitchell is daar weer mee aan de haal gegaan en heeft het internet hierover natuurlijk ook alweer afgestruind.
Na mijn uitbarsting ga ik naar beneden en plof op de bank, om eigenlijk met een paar minuten alweer terug de trap op te gaan. Uiteraard heb ik spijt van mijn uitval. Ja, ik loop op mijn tandvlees. Dat durf ik wel te stellen. De enorme terugval Van Mitchell van vlak voor de kerst en nu deze week het gebeuren op de uitslaapkamer, hebben er opnieuw ingehakt bij me. Het voelt vreselijk om te weten dat Mitchell liever helemaal niet op deze aardkloot had willen rondlopen. Hiervan huilt mijn moederhart.
Wanneer ik bovenkom en op zijn deur klop, steek ik mijn hoofd om de hoek van de deur. Eerst zeg ik hem “sorry” en stap dan zijn kamer binnen. Daarna vraag ik hoe laat hij in het ziekenhuis moet zijn. Hij vertelt me dat hij al afgebeld heeft. Het bleek dat hij om 11 uur al in Harderwijk moest zijn in plaats van Lelystad, wat een stuk verder vanaf ons dorp ligt. Dit vind ik dan toch ook wel weer vervelend, want Mitchell ervaart nou eenmaal zo zijn klachten. Wie nu precies op het idee kwam om er dan gewoon door onze eigen tandarts naar te laten kijken, weet ik niet meer. Hij gaat in ieder geval bellen en hij kan vandaag nog terecht bij onze eigen tandarts.
Als Mitchell aangekleed en wel op de bank zit verontschuldig ik mij opnieuw en zeg dat ik op deze manier had moeten reageren. “Nee mam, dat is ook echt niet normaal.” Zoals hij al eerder heeft aangegeven, evenals Jos overigens, vindt Mitchell dat ik ook hulp moet zoeken. Ze hebben ook wel gelijk. Eerst heb ik echter nog twee afspraken staan voor een Shiatsu massage. Hier zijn zowel Jos als Mitchell al een aantal keren onderhanden genomen. Zij hadden er beiden baat bij. De eerste keer was echter niet een heel groot succes voor mij. Herrie van werklui lijkt ons gewoonweg te volgen. Er waren namelijk werklui precies op het dak aan het werk, waaronder ik de massage kreeg. De trap waar zij naar boven gingen, stond ook tegen de zijkant van die ruimte. De muziek werd ook nog eens op standje loeihard gezet, waarvan de masseuse gelukkig wel meteen iemand naar de werklui liet lopen, om de muziek zachter te laten zetten. Hoe kan het nou ook, dat precies ik, dit bij de eerste de beste afspraak weer moet meemaken. Vaste lezers van onze blogs, zullen wel precies begrijpen wat ik bedoel met het niet meer kunnen verdragen van (klus)geluiden.
Twee vriendinnen uit ons dorp hebben bij de voetbalvereniging aan Jos gevraagd waarom ze mij helemaal niet meer zien. Het klopt, ik trek mij al een poos terug uit het sociale leven. De meiden besluiten om mij rond mijn verjaardag op een lunch te trakteren. Samen met Jos, die mijn agenda checkt, prikken zij een datum. Dan verschijnt er een uitnodiging in mijn app voor die lunch, wat voor mij een ontzettend leuke verrassing is. “Linda reageerde wel heel leuk hoor, maar vindt zij het écht wel leuk?” was daarna nog een vraag aan Jos geweest, zo vertelde hij. Ja, ik vind het écht heel leuk en dus werd ik opgehaald en reden we met z’n vieren naar Elburg voor een lekkere en vooral ook gezellige lunch. Het heeft mij absoluut goed gedaan en ben dankbaar dat de meiden ondanks dat ik mijn koppie al een tijd niet heb laten zien, zo aan mij denken en mij gewoon ‘meeslepen’. Super lief!
Wat ik met dit verhaal eigenlijk wil vertellen, is dat je je niet moet opsluiten als het fysiek en/of mentaal niet goed met je gaat. Al heb je nog zo’n behoefte aan rust. Bijkletsen, ‘nieuwtjes’ horen en lekker lachen met vriendinnen is een goed medicijn tegen, tja wat heb ik nou eigenlijk naast mijn fysieke gesteldheid… somberheid komt het dichtst in de buurt, denk ik. Om weer een leukere moeder te zijn, moet ik weer leuke dingen ondernemen. Ja, dat is met afstand (in ieder geval voor mij) het beste medicijn tegen somberheid. Tegelijkertijd, is dit ook wel een uitdaging omdat het mij natuurlijk ook veel energie kost.
Wat zeker ook helpt, is dat Mitchell begonnen is met een online cursus ‘3D Blender.’ Dit geeft mij als moeder weer hoop op een stukje perspectief voor Mitchell. Mijn moederhart maakte dan ook een sprongetje bij de woorden van Mitchell dat hij schik heeft in de cursus. Het voelt goed om deze blog alsnog positief te kunnen afsluiten.
Volg ons via Facebook
Reactie plaatsen
Reacties
Komt weer helemaal goed met jou hoor Nuusje, zo vlak voor Moederdag!!