Mitchell lijkt weer wat beter in zijn vel te zitten. Wanneer hij me op een middag aanspreekt dat hij niet mee eet, ben ik helemaal verbaast. Na mijn vraag waarom dan niet, zegt hij te gaan wandelen met Daniëlle en een vriendin van haar. Als het dan vroeg in de avond is, komen de twee meiden aanlopen. Mitchell roept vanuit de gang “doeiii” en Jos kijkt ze door het zijraam na. “Hij heeft het goed voor elkaar, gewoon even met twee meiden op stap,” zegt Jos. Waarop ik natuurlijk plagerig vraag of hij soms jaloers is.

Het blijft bij mij in mijn gedachten malen dat Mitchell zo - met voor hem zware issues - aan de haal gaat, zoals bij zijn laatste mega terugval. De afspraken bij zijn psycholoog zijn weer eens misgegaan. Er wordt gezegd dat hij niet kwam opdagen én hij zou ineens bij een hele andere psycholoog een afspraak hebben. Het klopt dat Mitchell een keer niet is geweest bij zijn PMT-therapie in de week van deze terugval, maar die heeft hij keurig afgezegd. Nu heeft Mitchell dus de afspraak pas 6 weken na zijn terugval met zijn eigen psycholoog. Ja, ik vind hier wat van, maar kan er verder niets mee.

Mitchell is aan het bijkomen van ‘het gebeuren’ in het bos. Dit heeft hem natuurlijk heel veel energie gekost. Wel is hij het met ons én Daniëlle eens, dat hij meer leuke dingen moet gaan ondernemen. Dus komt Mitchell veel vaker naar beneden om bordspelletjes te doen, i.p.v. de hele dag op zijn kamer naar schermpjes te zitten turen. Hij merkt dan ook dat hij hiermee ‘uit zijn hoofd gaat’ en dus minder aan het overdenken is.

Jos en ik zijn 2 nachtjes naar Leeuwarden geweest en alles ging goed thuis. Mitchell had ons zelfs bij thuiskomst op zondag verrast, door de gehele badkamer schoon te maken. Jos maakt normaal gesproken al een groot gedeelte schoon voor mij op zondagochtend.

Op het moment gaat het weer een stuk minder met Mitchell. Nadat hij de hele ochtend op zijn kamer heeft gezeten, komt hij naar beneden en zegt dat hij iets met ons wil bespreken. “Zoals jullie weten”, steek hij van wal, “ben ik momenteel weer erg gestrest, door de verbouwing hierachter en wat er allemaal op me af gaat komen”.

Het is zaterdagmiddag als Mitchell en ik in de woonkamer zitten, als we een een ‘plof’ op de deurmat horen. “Ah, daar zul je het briefje hebben, want dat is de achterbuurman die ik de oprit zie aflopen” zegt Mitchell. Hmm, een briefje geeft geen luide ‘plof’. Mitchell is al onderweg naar de gang. Als hij binnenkomt houdt hij een chocoladereep omhoog met een briefje eraan. Yep, dit is het bewuste briefje. Maandag 15 september, dus aankomende maandag, gaan zij beginnen met de grootscheepse verbouwing tot medio december.

Jos heeft een lang gesprek met Mitchell gevoerd, dat Mitchell op deze manier niet verder komt. Mitchell is het er mee eens dat hij niet verder in beweging komt met als positieve uitzondering het sociale contact met Daniëlle en het beeldbellen met het meisje uit het zuiden. Mede door de vele omgevingsgeluiden is Mitchell zich toch weer gaan verdiepen in medicatie. Ook Mitchell wil wel een keer verder met zijn leven en opnieuw wil hij het met medicatie gaan proberen.

Mitchell is de achterbuurvrouw - waaraan ik de petitie namens meerdere buren met betrekking tot de geluidsoverlast had aangeboden - in ons dorpsbos tegen gekomen. De buurvrouw heeft Mitchell aangesproken en verteld dat zij de reportage op de website van Omroep Flevoland heeft gezien. Zij heeft Mitchell verteld dat ze een grote verbouwing gaan krijgen gedurende tweeëneenhalve maand, startend in september. Daarbij gaf zij aan dat de meeste werkzaamheden binnen zullen gebeuren, maar dat zij wel briefjes in de brievenbus gaat doen bij meerdere buurtbewoners. De petitie heeft blijkbaar alsnog effect gehad.

Aan bureauredacteur Romy heb ik gevraagd of Mitchell en ik het interview eerst mogen zien voordat deze gepubliceerd gaat worden. Omdat het natuurlijk om een gevoelig onderwerp gaat, mogen wij bij uitzondering het vooraf lezen en bekijken.

Precies een week na de opnames van Omroep Flevoland, ben ik jarig. Ik mag 60 kaarsjes uitblazen, toch een mijlpaal. Een groot feest zit er voor mij helaas niet meer in, maar ik wil mijn 60e verjaardag ook niet zomaar aan mij voorbij laten gaan. Daarom heb ik een clubje vriendinnen uitgenodigd voor koffie met huisgemaakte taart, in een koffietentje in het centrum van een dorp verderop.

Blog 32 heb ik op onze website geplaatst en een citaat - of eigenlijk een fragment - van deze blog op Facebook. Vervolgens open ik de mail op mijn website om de lezers die zich opgegeven hebben via het contactformulier op de hoogte te stellen dat er een nieuwe blog is geplaatst. Dan zie ik een ongeopende mail, die van Omroep Flevoland afkomstig blijkt te zijn.

Mitchell heeft een afspraak bij de psychiater om het over medicatie te hebben. We stappen in mijn auto en vraag hem of hij het soms fijn vindt als ik ook aanschuif bij dit gesprek. “Ja, mam, dat vind ik wel fijn nu”. In het GGZ- gebouw lopen we de trap op, nemen we plaats in de wachtruimte en niet veel later wordt Mitchell geroepen door de psychiatrisch verpleegkundige. Zij en ik hebben elkaar al eerder een hand gegeven om kennis te maken. Ik loop dus met Mitchell mee de kamer binnen en ga naast hem zitten.