Mitchell lijkt weer wat beter in zijn vel te zitten. Wanneer hij me op een middag aanspreekt dat hij niet mee eet, ben ik helemaal verbaast. Na mijn vraag waarom dan niet, zegt hij te gaan wandelen met Daniëlle en een vriendin van haar. Als het dan vroeg in de avond is, komen de twee meiden aanlopen. Mitchell roept vanuit de gang “doeiii” en Jos kijkt ze door het zijraam na. “Hij heeft het goed voor elkaar, gewoon even met twee meiden op stap,” zegt Jos. Waarop ik natuurlijk plagerig vraag of hij soms jaloers is.
De vriendin van Daniëlle heeft hij al ontmoet op haar verjaardag, waar ook het plan was ontstaan om een keer met zijn drieën te gaan wandelen. Mitchell komt enthousiast thuis en vertelt dat zij het gezellig hebben gehad onder het wandelen en dat het allemaal heel natuurlijk verliep. Daarna zet Mitchell de magnetron aan om vervolgens zijn maaltijd verorberen. Hij heeft trek.
Dan is het dé donderdagmorgen. Ik vraag Mitchell of hij zenuwachtig is, want vandaag is dan de dag dat alle vier zijn verstandskiezen eruit gaan. Mitchell geeft mij als antwoord dat hij niet echt zenuwachtig is en het wel lekker vindt om straks even helemaal van de wereld te zijn omdat hij volledig onder narcose zal gaan. We stappen mijn auto in en rijden richting Lelystad. In de auto zegt hij dan nog: “even lekker niks, geen zorgen, geen gedachten.” Wanneer we het ziekenhuis binnenlopen kunnen we direct door naar de verpleegafdeling op de 3e verdieping, voor de dagopname. Mitchell meldt zich aan bij de dame aan de balie. Zij leidt ons naar een kamer.
De verpleegkundige die deze dag Mitchell komt verzorgen, doet een intake. Zij stelt vragen en Mitchell geeft antwoord. Ook komt zijn ASS en hyperacusis ter sprake. De verpleegkundige geeft aan dat hij wel op een 4-persoonskamer komt te liggen. Echter, vraagt zij vrij snel daarna of Mitchell het soms fijn vindt om een 1-persoons kamer te krijgen. Dat aanbod slaat Mitchell natuurlijk niet af. “Ga ik regelen” zegt zij en ze staat op. Ook regelt zij een tablet Voor Mitchell, want hij zat er thuis al mee waar hij zijn telefoon moest laten en heeft deze dus niet meegenomen. Dat ik deze gewoon in mijn tas kan stoppen, is geen optie voor hem. De grapjes die Mitchell maakt vindt zij erg leuk. Als Mitchell zijn polsbandje om heeft gekregen, lopen wij de verpleegkundige achterna naar de kamer. “De kamer is wel wat saai en leeg, want het is een isolatiekamer,” zo lijkt ze zich nog te verontschuldigen. De kamer heeft ook geen gordijnen, maar dat kan Mitchell allemaal niets schelen. “Niet leuk voor jou, maar ik bied je moeder toch iets te drinken aan,” zegt ze tegen Mitchell. Even later komt ze terug met een lekker bakkie koffie.
Mitchell mag zich met een kwartiertje klaarmaken. Het blauwe ziekenhuisjasje is hem wel bekend, maar Mitchell laat zich rustig uitleggen hoe het jasje aan moet. Dan komt de verpleegkundige hem met nog een andere dame ophalen. Doordat Mitchell op deze kamer ligt mag ik daar blijven zitten en de verpleegkundige geeft aan waar ik zelf nog koffie mag pakken. Ik open facebook, plaats de foto die we speciaal hiervoor hebben geschoten en lees de krant. Dan krijg ik meer last van mijn rug en toch ook een houten kont op het stoeltje. Daarop besluit ik even naar beneden te gaan om te kijken of ik iets kan kopen voor Mitchell en voor mijzelf een broodje.
Wanneer ik in mijn eentje in de lift sta, de deuren dichtgaan en vervolgens weer open, terwijl er niemand is om in te stappen, weet ik niet hoe snel ik die lift weer uit moet. Liften en Linda is sowieso geen goede combi. Ik loop dus maar liever het trappenhuis in en daal de traptreden af. Bij het restaurantje hebben ze niets voor Mitchell, dus ik besluit een leuke kaart te kopen. Weer boven ga ik deze schrijven en zet ik de kaart bovenop de tablet die op het nachtkastje ligt.
De ingreep zelf zou niet lang moeten duren. Toch tikt de tijd maar door. Dan komt de verpleegkundige de kamer binnen en vertelt dat Mitchell heel onrustig uit de narcose is ontwaakt, een hele hoge hartslag heeft en nogal ‘wappie’ is. Daarom moet hij nog wat langer op de uitslaapkamer blijven. Wanneer ze dan met Mitchell terugkomen waarschuwt de verpleegkundige in het sluisje al, dat hij wel erg pips ziet. Dat is iets wat ik al meermaals meegemaakt heb en zal mij niet doen schrikken. Als Mitchell op zijn plaats gereden is en hij een spuugzakje gekregen heeft omdat hij wat misselijk is, valt hij alweer in slaap. De verpleegkundige geeft een gebaar met haar hoofd richting de gang en fluistert of ik even mee loop.
Op de gang vertelt ze mij dat ze Mitchell op de uitslaapkamer niet onder controle konden krijgen en dat hij steeds uit bed wilde stappen. Heel lief zegt ze er direct overheen: “Hij is niet agressief o.i.d. naar de collega’s geweest hoor, maar was juist heel vriendelijk.” Hieruit begrijp ik, dat het voorkomt dat soms wél mensen agressief uit de narcose komen. Nogmaals vertelt de verpleegkundige dat zijn hartslag veel te hoog was en dat ze hem weer medicatie of een slaapmiddel bij moesten geven om Mitchell rustig te krijgen, ik weet niet meer precies wat. Inhoudelijk mag zij echter niets zeggen omdat Mitchell 26 jaar is. Natuurlijk blijf ik wel doorvragen, want ik wil weten wat er precies gebeurd en gezegd is beneden. Ik besluit dus transparant te worden en vertel in het kort van de ervaringen op de SEH in Zwolle, nadat hij de wanhoopsdaad pleegde. “Daarom wil ik wel het wel graag weten,” benadruk ik nog. De verpleegkundige vertelt mij e.e.a. wat ik in deze blog verder niet omschrijf. Het lijkt echter op de situatie op de SEH in Zwolle. De verpleegkundige vindt het maar gek dat er bij hun niets over in de computer staat. Dit ben ik helemaal eens met haar. Vanuit medisch oogpunt, horen zij dit toch allemaal te weten? Maar goed, Mitchell lag toen dus in Zwolle, dat is een ander en veel groter ziekenhuis. De verpleegkundige geeft me even een aai over mijn schouder en zegt dat het wel heel zwaar moet zijn voor mij. Ik kijk haar even kort aan en mompel iets om dat inderdaad te beamen. Het voelt meelevend en dat is toch fijn.
De verpleegkundige zegt mij nog, dat Mitchell het waarschijnlijk allemaal niet eens meer weet straks. Daar ben ik zelf niet zo zeker van gezien zijn geschiedenis, maar ik ga er natuurlijk niet zelf over beginnen. Ik loop zijn kamer weer binnen en ga zitten. Na een poosje wordt hij wakker. Ik sta op en ga naast hem staan om te vragen hoe hij zich voelt. Hij praat nog wat moeizaam, maar het gaat wel. Ik laat hem de kaart lezen die ik namens Jos en mijzelf heb geschreven met een grap erin, waar hij alweer om moet lachen. Wanneer ik weer op de stoel ga zitten zegt hij ineens: “mam ik schaam me wel erg”. Hij blijkt inderdaad nog wel degelijk te weten wat er op de uitslaapkamer gebeurd is en voor een groot deel ook wat hij gezegd heeft. “Mam, ik wilde steeds uit bed stappen om een mes te pakken en ik heb gezegd dat ik dood wilde.” Vervolgd door “ik kan het gewoon niet tegenhouden wat ik op zo’n moment doe en zeg.” Dit is heel herkenbaar, want hetzelfde gebeurde er dus op de SEH in Zwolle toen hij mega veel medicatie had toegediend gekregen van de ambulance-broeders. Toen riep hij ook van alles. Mitchell is dan ongeremd en alle emoties komen helemaal vrij, wat hij dan zelf niet meer kan tegenhouden. Feit is wel dat het zo enorm diep zit bij hem. De wetenschap dat hij liever helemaal niet op deze aarde had willen rondlopen, doet mijn moederhart al veel langer pijn en maakt me machteloos.
Wanneer de verpleegkundige weer de kamer op komt om te vragen of Mitchell een waterijsje wil, zeg ik haar dat ik wel even meeloop. Ik vertel haar dat Mitchell zich nogal schaamt. Zij antwoordt dat hij dat absoluut niet moet doen. Het ijsje is bedoelt om te koelen en om te helpen de zwelling in de wang te beperken. Mitchell slaapt nog wat en wanneer de verpleegkundige binnen komt met de apparatuur om te meten, is alleen zijn hartslag nog aan de hoge kant. “Als je je goed voelt, mag je naar huis” zegt ze met een glimlach. Ik bedank de verpleegster hartelijk voor de goede zorgen en zeg erbij dat zij een echte topper is.
Volg ons op facebook
Reactie plaatsen
Reacties
Toch weer een heel verhaal geworden Linda. Met onverwachte verrassingen onder regie van een prof. verpl. kundige. Toch weer goed afgelopen.