Vandaag is de dag dat Mitchell de afspraak heeft bij het Audiologisch Centrum in Zwolle. Alles wordt onderzocht tot aan de buis van Eustachius aan toe. Daarnaast krijgt hij heel veel testen, waarbij Mitchell continue piepjes en geluiden in zijn oren te verduren krijgt. Anderhalf uur later is hij klaar en loopt de wachtruimte in waar Jos inmiddels gaar is van het wachten. Letterlijk. Het is een bloedhete dag.
Wanneer ze thuiskomen vertelt Mitchell dat alles op gehoorgebied helemaal goed is en een afspraak heeft gemaakt voor de therapie om de hyperacusis te behandelen. In deze therapie wordt Mitchell langzaam steeds meer bloot gesteld aan geluiden. “Mam, het biedt alleen geen garantie,” zo zegt hij er nog even achteraan.
Mitchell blijkt enorme last te hebben gekregen van deze gehoortesten, waardoor zijn hyperacusis enorm is getriggerd en is toegenomen, maar laat dat in eerste instantie niet blijken. Twee dagen later komt hij naar beneden. Hij heeft op zijn kamer een soort angstaanval gehad, wat niet te vergelijken is met zijn vroegere paniekaanvallen, zo vertelt hij. Ook was hij enorm druk in zijn hoofd, wilde van alles doen, maar dat lukte niet. “Het is een beetje moeilijk uit te leggen” en kijkt daarbij van mij naar zijn vader en weer terug. Voor Jos en mij nog steeds niet wetende, dat hij een vreselijke reactie heeft gekregen op de gehoortesten.
De volgende dag ga ik naar paardenvriendin op stal. Gekscherend zeg ik haar, dat het wel weer eens tijd is om naar ‘mijn therapeute’ te gaan. Met haar deel ik namelijk, meer dan met wie dan ook, mijn zorgen. Wanneer ik thuiskom zijn Jos en Mitchell in gesprek. Als we dan met zijn drieën op de veranda zitten, zegt Mitchell dat Jos maar moet vertellen wat er aan de hand is. Mitchell is namelijk bang dat ik kribbig zal reageren. Jos begint te vertellen dat Mitchell enorme last heeft van zijn hyperacusis, veroorzaakt door de gehoortesten. Mitchell durft het daarom dan ook niet aan om de uiteindelijke therapie te gaan doen. Natuurlijk word ik niet kribbig, dat hij de therapie gaat afzeggen. Het zou ook maar zo kunnen, dat Mitchell na het gesprek met Jos, even geen zin had om aan mij opnieuw zijn verhaal te doen.
Jos zegt dat dat de angst voor het geluid van bijvoorbeeld een cirkelzaag, toch eigenlijk ook een trauma is en daardoor komt EMDR therapie opnieuw in beeld. “Wellicht dat er ook meer naar boven komt” vervolgt Jos. Toen Jos zelf bij een psycholoog liep, heeft hij Jos een therapeut voor Mitchell geadviseerd die gespecialiseerd is in mensen met autisme en suïcidale gedachten. Jos gaat die therapeut opzoeken in zijn e-mail en Mitchell gaat hem meteen bellen. “Helaas”, zegt Mitchell. Het blijkt, dat deze therapeut door drukte, geen nieuwe cliënten meer aanneemt. Een andere therapeut, die niet zo bang is om EMDR te geven aan mensen met Autisme, gaat Mitchell daarna bellen. Hij gaat teruggebeld worden over zijn hulpvraag. Jos vindt ook dat hij eigenlijk weer frequenter naar zijn psycholoog moet.
Wanneer Mitchell en ik ‘s-middags op de bank zitten, raken we in gesprek. Of eigenlijk Mitchell vertelt, ik laat hem praten. Hierin geeft hij aan dat het allemaal wel weer veel wordt, zijn hoofd tolt. Hij baalt enorm dat hij zich door die gehoortesten nu weer heel slecht voelt. Het voelt voor hem steeds zwaarder om iedere keer weer terug te vallen. Daarbij komen de donkere gedachten dan ook weer bovendrijven. “Ik weet niet of ik het volhoud om steeds opnieuw een terugval te krijgen. De fysieke klachten worden dan ook steeds erger, hoe gespierd en sterk mijn lichaam er aan de buitenkant ook uitziet. Mijn lichaam gaat dat niet volhouden mam. Dan ga ik natuurlijk weer stressen om auto te gaan rijden en er gaat straks ook druk opgelegd worden omdat ze mij natuurlijk wel een keer aan het werk willen hebben.” Als een waterval kletteren zijn woorden naar buiten. Vrijwilligerswerk wil Mitchell zelf ook graag, al voordat de gemeente ging kijken hoe hij er voorstaat en aan hem vroegen wat hij zou kunnen gaan doen. Maar nu voelt hij hier dus ook druk op.
We krijgen een heel open en diep, maar ook voor mij een heel zwaar gesprek. Mitchell gaat naar zijn diepste gevoel. Ik voel mijn maag samentrekken bij zijn woorden, wanneer hij zegt bang te zijn dat bij ‘een volgende poging’ het misschien weer niet zal lukken en hij zichzelf dan alleen nog maar meer schade toebrengt. Het feit alleen al dat hij hier serieus over nadenkt is heel zorgelijk, maar zowel Mitchell als ikzelf blijven heel open in het gesprek. Natuurlijk wil ik nooit meer meemaken wat we op de dag van de wanhoopsdaad hebben meegemaakt. Hem een keer in het bos vinden evenmin. Ons gesprek neemt zelfs een wending naar euthanasie als onderwerp. Dat een eventuele andere uitweg is besproken, lijkt hem op te luchten. Uiteindelijk ben ik er gerust op dat Mitchell (voor nu in ieder geval), voor het leven wil gaan. Het belangrijkste is dat Mitchell niet moet maskeren.
Mitchell besluit dat hij zonder therapie verder wil en zich volledig wil richten op het (verder) uitbouwen en onderhouden van zijn sociale contacten en natuurlijk het contact met zijn vriendin. Wel onderzoekt hij nog steeds een medicijn, wat ook zou kunnen helpen bij zijn hyperacusis. Daarnaast wil hij naar Shiatsu massage blijven gaan. “Dit helpt me beter, dan nog meer therapie. Eigenlijk komt therapie steeds op hetzelfde neer. Zij leren mij precies datgene wat en hoe zij het hebben geleerd in hun studie. Dat help mij voor een klein deel, maar volgens mij ben ik te complex.” De laatste woorden die Mitchell gebruikt, heb ik inderdaad ook al eens gehoord van hulpverleners, toen ik mee was met een zoveelste intake. Letterlijk werd er gezegd dat de problematiek wel erg complex is van Mitchell. De hulpverleners doen echt allemaal hun best, maar Mitchell heeft er voor nu geen baat meer bij.
De jongerenconsulent van Mitchell kan hem helpen met het vinden van vrijwilligerswerk wat bij hem past. Wel moet hij de eerste stap nemen door zelf de afspraak te maken met zijn jongerenconsulent. Deze dame kan t.z.t. ook gaan helpen met al dan niet zelfstandig wonen.
De dag breekt aan dat Mitchell naar het evaluatiegesprek bij de GGZ moet. Mitchell vindt het fijn als ik bij dit gesprek aanwezig ben. “Bij het aansluitende gesprek bij de psychiater, wil ik niet dat je mee naar binnen gaat hoor,” geeft hij nog even nadrukkelijk aan vlak voordat wij worden opgehaald uit de wachtruimte. Ja ja, duidelijk.
We lopen dus samen de psycholoog en zijn PMT therapeute achteraan en nemen plaats in een kamer. Er wordt een poos gesproken over hoe het nu met Mitchell gaat. Als alles door Mitchell verteld en besproken is, geeft de psycholoog aan dat hij Mitchell niet verder kan helpen en dat ook de PMT therapie erop zit. Nu had Mitchell dit dus zelf ook al bedacht en waren we daar snel uit. Wel zeg ik nog, dat ik eigenlijk wil dat Mitchell wel in zicht blijft bij het GGZ. Het hele verhaal van de terugval en de zorgen die ik hierover heb, wil ik wel benoemd hebben. Tegelijkertijd dat ik benoem wat mijn wens is, bedenk ik me zelf eigenlijk ook al dat Mitchell ook zijn coach nog heeft. De psycholoog geeft dan ook aan, dat zij behandelaren zijn en de coach een begeleider. Dan staan we op, nemen afscheid van elkaar en gaan Mitchell en ik weer in de wachtruimte zitten. Kort erop wordt Mitchell door de psychiater opgehaald. Ondertussen valt er eindelijk weer eens regen, maar ik heb daardoor geen zin om even het centrum in te gaan. Het gesprek heeft trouwens ook wel wat van mijn energie geslurpt.
Op de terugweg vertelt Mitchell mij alles over de medicatie die hij gaat proberen en dan vooral dat hij met een hele lage dossering gaat beginnen. Mitchell heeft besproken, dat hij pas gaat beginnen als hij weer is opgeknapt. Wel rijden we meteen door naar de apotheek. Ik loop naar de automaat waar mijn eigen medicatie in ligt en Mitchell gaat naar binnen. Het zal bij benieuwen wanneer hij zal starten met de medicatie.
Een paar dagen later vraag ik Mitchell of we hem nog naar zijn vriendin moeten brengen. Ja, uiteindelijk wil hij daar toch heen en heeft hij het daar erg fijn gehad. En zo kan ik de blog toch nog positief afsluiten.
Volg ons via facebook
Reactie plaatsen
Reacties