Het is maandag en de coach van Mitchell en iemand van WMO komen hier thuis om te bespreken of Mitchell in aanmerking komt voor een taxi-pas. Het is mooi weer, dus ik word naar de veranda verbannen met mijn broodje en Mitchell gaat met de mannen binnen zitten.
Wanneer Mitchell de heren weer uitlaat, komt hij direct naar de veranda. “Ik zal maar meteen met de deur in huis vallen mam, taxi gaat ‘m niet worden” Hij vertelt dat een taxi langs meerdere adressen rijdt en dat er bijvoorbeeld ook mensen in kunnen zitten met gedragsproblematiek. Daarnaast is het nooit zeker of je op een bepaalde tijd ergens aanwezig zou kunnen zijn. Vooral het langs meerdere adressen rijden, wat betekent dat de taxi zomaar eerst nog naar andere woonplaatsen moet rijden voordat hij bijvoorbeeld naar Almere rijdt, is wel een ding. Eigenlijk kwamen ze alle drie overeen dat de taxi voor Mitchell om die redenen geen optie is. Hierop besluit Mitchell in overleg met de heren, dat hij dan toch wil gaan voor wat opfris rijlessen en dan liever in een automaat, zodat hij mogelijkerwijs weer zelf gaat autorijden. In de avond, als we aan de andijviestamppot zitten, zeg ik Mitchell dat het mij het beste lijkt als hij bij de ANWB die rijlessen neemt. Zij zijn ook gespecialiseerd in rijangst, dacht ik. Jos bevestigt mijn gedachte. Het autorijden en de neiging om bij eventuele donkere gedachten de auto tegen een boom te ‘parkeren’, zal ik toch los moeten laten.
De volgende avond, wanneer we weer aan de warme hap zitten, zegt Mitchell dat hij weer contact opgenomen heeft met het Audiologisch Centrum in Zwolle. Het blijkt alweer zes jaar geleden te zijn dat we daar regelmatig heen moesten voor Mitchell. Zijn hyperacusis houdt hem nog steeds tegen om meer buitenshuis te gaan. Hij legt uit dat wanneer er bijvoorbeeld in de verte een maaimachine ratelt, hij al bang is voor het geluid dat misschien wel dichterbij gaat komen. Het is dus niet alleen de hyperacusis zelf, maar ook de angst bij voorbaat al voor de overgevoeligheid voor geluid. Het maalt direct in mijn hoofd en zeg gewoon hardop dat het wel een dingetje is dat we weer naar Zwolle moeten. Het Audiologisch Centrum ligt aan de rand van het centrum en het is er behoorlijk druk, wat ik me nog kan herinneren. Dit vind ik voor mijn eigen fysieke gestel en ook lage energielevel, niet zo’n prettig idee. Het is een behoorlijk stuk rijden. Later zegt Jos dat hij anders Mitchell wel zal brengen.
Dat vind ik dan toch ook weer een dingetje. Jos is aan het re-integreren en zit al bijna op zijn volledige aantal uren. Daarnaast doet hij thuis ook veel klusjes, tot aan het poetsen van het grootste gedeelte van de badkamer aan toe. Nu gaat het re-integreren goed en wil ik ook weer niet dat hij thuis teveel doet. Daarom heb ik Mitchell gezegd dat ook hij maar wat extra klusjes moet gaan doen. Zijn eigen kamer stoft en zuigt hij sowieso al twee keer per week en dan neemt hij ook de overloop mee. Daar heb ik nooit om hoeven vragen. Daarnaast horen klusjes als de kattenbak verschonen en de kliko langs de weg zetten ook tot zijn takenpakket.
Nu heb ik gevraagd of hij in gevolg ook de badkamer wil stofzuigen en de badkuip poetsen. “Je bent tenslotte de enige die in bad ligt te weken”, zeg ik met een knipoog. Daarbij leg ik nog even de nadruk op het feit dat zijn vader al zoveel doet hier thuis. Voor de zekerheid zeg ik ook nog dat ik hoop dat ik het dan niet iedere keer aan hem hoef te vragen. Die badkuip is namelijk ooit een klusje geweest van hem, wat ik steeds opnieuw aan hem moest vragen om te doen. Tja, dan ben je geneigd om dit zelf maar te doen. Ik wil dan ook echt niet meer, dat wij een door hem beloofd klusje dan maar zelf gaan doen. Daarnaast zegt Jos dat het ook wel prettig is, als hij bijvoorbeeld wat mee gaat helpen in de tuin. Oké, Mitchell belooft dit alles te gaan doen.
Mitchell is eruit, over de besproken medicatie bij de psychiater. Afgelopen week vroeg ik er maar eens naar en toen zei hij: “mam, ik ga het niet doen.” Hij vervolgd door te vertellen dat het momenteel, sociaal gezien, juist zo goed gaat. “Dan ga ik straks weer een terugval krijgen omdat ik mij weer druk ga maken over de mogelijke bijwerkingen, dat wil ik niet”, zo zegt hij. Deze week gaat hij ook nog wandelen met een oud klasgenootje. Daarnaast gaat het heel goed tussen hem en de jongedame die Mitchell heeft leren kennen door het online ontmoetingsplatform die bedoeld is voor mensen met een mentale kwetsbaarheid. Hij heeft veel contact met haar en zien er elkaar heel regelmatig. Erg leuk! Meer dan dit, ga ik voor nu niet vertellen.
Op het moment zit Mitchell dus beter in zijn vel, behalve dan dus de hyperacusis. Eind van deze maand heeft hij hiervoor een afspraak en kan hij leren om hopelijk beter mee om te gaan te gaan met de angst voor geluiden. Maar dan Jos. Hierboven schreef ik al dat het goed gaat met re-integreren, hij komt zelfs met nog wat energie thuis. We zijn inmiddels een week verder (ik schrijf een blog in gedeeltes) en Jos komt vol spanning thuis. Ik zie het al aan zijn houding. Na mijn vraag hoe de dag was, zegt hij “slecht… erg slecht.” Hier ga ik niet te diep op in. Wel kan ik vertellen dat er nog steeds dagelijks associatie bestaat voor Jos met een heftige gebeurtenis op zijn werk, die in zijn directe werkomgeving heeft plaatsgevonden. De manier hoe zijn werkgever toen en nog steeds hier op reageert, draagt alleen maar bij aan de conclusie dat Jos zich niet voldoende veilig en gehoord wordt op zijn werk. Jos voelt zich op een gegeven moment zó enorm slecht, dat hij letterlijk op instorten staat. Mitchell zit ook beneden en is er samen met mij getuigen van. Ik besluit om zelf zijn leidinggevende te contacten dat het niet verantwoord is dat Jos morgen naar zijn werk komt en zij meldt Jos ziek. Onder het eten laat Jos aan Mitchell blijken dat hij het vervelend vindt voor hem dat hij meekreeg dat Jos een soort paniekaanval kreeg. “Het gaat momenteel juist zo goed met jou”, zijn de woorden van Jos. Toch vind ik het juist goed dat Mitchell dit meekreeg. Mitchell weet als geen ander hoe dit voelt. Daarnaast mag hij best weten dat Jos nu aan het struggelen is, hij hoeft hierin echt niet meer beschermd te worden.
Een week geleden had ik niet gedacht de blog zo af te moeten sluiten…
Volg ons op Facebook
Reactie plaatsen
Reacties