Echt, ik doe mijn best, maar ik kan niet voorkomen dat ik flink geïrriteerd raak, omdat Mitchell zijn afspraak bij de gemeente heeft omgezet naar een telefonisch afspraak. Dit vertelt hij ons de avond ervoor, nadat ik onder de warme hap een reminder gaf : “morgen naar de gemeente hè?” Mitchell zou samen met coach gaan. Nu gaan ze dit dus telefonisch doen.
Je kan wel zeggen dat ik hiervan baal. Dit, omdat ik elke afspraak voor Mitchell buiten de deur toejuich. Hij gaat sinds kort ook niet meer naar zijn vriendin. Helaas werd hij veel te veel geclaimd door haar, waardoor zij Mitchell steeds meer ging wegduwen. Al een aantal keer heeft Mitchell dit op een correcte, respectvolle manier bij haar aangegeven (ook zij is kwetsbaar), dat hij dat niet prettig vindt. Daarnaast legde zij wel heel vaak en veel van haar problemen bij Mitchell neer.
Het anti-allergiemiddel wat de GGZ heeft voorgeschreven, nadat Mitchell dus alweer snel was gestopt was met zijn dagelijkse medicatie, werkt wél goed voor hem. Deze mag hij twee keer per week innemen. De externe prikkels worden daardoor wat minder. Daarnaast slaapt hij er duidelijk beter op.
We doen momenteel veel spelletjes. Voornamelijk een kaartspel wat lijkt op ‘pesten’. Het is erg hilarisch dat Jos niet zo heel goed tegen zijn verlies kan. Mitchell en ik liggen dan in een deuk. Af en toe kijkt Mitchell mij aan en weet ik dat hij een bepaalde pestkaart heeft. Ik heb echt in jaren niet meer in zo’n lachstuip gezeten waarbij je tranen over je wangen rollen. Mitchell moet dan daar weer enorm om lachen. Heel gezellig hebben we het dan.
Tóch, ondanks dat hij beter in zijn vel lijkt te zitten, zegt Mitchell de afspraak om met zijn coach naar ‘Matchpoint’ te gaan af. Zij zouden samen naar de plaatselijke bibliotheek gaan, waar ‘Matchpoint’ één keer per week een vrije inloop heeft. De medewerkers kunnen dan samen met Mitchell kijken wat er voor vrijwilligers werk is en wat er wellicht bij Mitchell zou passen. De coach heeft de vaste dag van Mitchell expres omgezet naar de dag dat ‘Matchpoint’ hier in ons dorp aanwezig is. Al de hele week wéét ik gewoon, dat Mitchell alweer aan het opbouwen is om hier niet naar toe te hoeven gaan. Ja, hij heeft weer meer last van zijn hyperacusis, en ik weet ook dat dat helaas niet altijd op te lossen is met zijn hoofdtelefoon. Dat hij extreme angst heeft voor geluid begrijp ik ook, heus.
Op de dag van de afspraak dat de coach zou komen voor deze afspraak, vraag ik Mitchell hoe laat zijn coach komt. En ja hoor, precies wat ik al tegen Jos had gezegd, krijg ik nu als antwoord. “Ik heb afgebeld omdat ik ziek ben.” Ik kijk Jos aan met een blik, die Jos dan ook direct begrijpt. We weten echt wel dat hij zich heel slecht voelt na een nacht vol met nachtmerries en in zekere zin is hij daardoor ook ziek nu. Het betekent wel dat hij in korte tijd, niet fysiek naar twee afspraken is gegaan. In mijn optiek wordt het op deze manier alleen maar moeilijker om meer buitenshuis te gaan doen.
Ja, ik vind hier dus zeker wat van. Het liefst wil ik hem een flinke schop onder zijn kont geven en zeggen ‘hup, gewoon gaan.’ We pakken Mitchell ook echt niet met fluwelen handschoentjes aan, maar ja, ik weet ook wel dat dat niet de juiste insteek zou zijn. Het zou alleen maar averechts uitpakken. Later, wanneer Jos en ik het erover hebben, zegt Jos dan ook dat we wij nou eenmaal niet in zijn hoofd kunnen kijken. Dat klopt, ik weet dat ook, maar ik word er echt even chagrijnig van. Jos kan het wat dat betreft veel beter loslaten. Wel zegt Jos er iets van, dat Mitchell vannacht pas weer om over tweeën zijn tanden stond te poetsen om naar bed te gaan. ‘Zijn keuze’, zo moet ik er nu echt in gaan staan. Dat vind ik erg moeilijk. Evenals om in de nacht niet te gaan piekeren. Slapen doe ik mijn hele leven al slecht, maar als je je dan ook nog vreselijk zorgen ligt te maken… dat moet écht stoppen, want ik ga het anders niet meer volhouden.
Als we een paar dagen later weer een spelletje zitten te doen, komt het ter sprake dat ik Mitchell helemaal zijn gang laat gaan. “Daar ben ik heel blij mee, mam”, geeft hij dan ook aan. Jos kan het niet laten om dan wel even te melden: “totdat je weer iets van ons nodig hebt.” Dat vind ik dan ook best een goede zet van Jos. Al zullen wij natuurlijk altijd voor hem klaar blijven staan, wanneer hij ons nodig heeft.
Wanneer Jos naar voetballen is en Mitchell en ik met zijn tweetjes op de bank zitten, zeg ik hem, dat ook ik meer mijn eigen gang wil gaan. Omdat Mitchell laat naar bed gaat en laat opstaat, houd ik in de ochtend altijd rekening met hem. Hij slaapt dan wel niet echt totdat tijdstip, maar hij blijft wel tot tegen twaalven op zijn bed liggen. Ik zeg hem dan ook, dat ik heus niet om acht uur in de ochtend boven op de loopband ga (waar hij met zijn hyperacusis last van de harde piepjes van het bedieningspaneel heeft) maar ik niet meer wil wachten totdat hij een keer naar beneden gaat. In de ochtend heb ikzelf de meeste energie voor dit soort activiteiten. Dan ben ik op mijn best, zeg maar.
Het voelt, in ieder geval voor nu, wat lichter dat ik mij niet meer ga bemoeien met zijn keuze om te leven zoals hij op dit moment doet. Natuurlijk krijgen wij alles mee omdat hij nog thuis woont. Maar, hij is een volwassen man. Zijn leven, zijn keuze.
Volg ons via Facebook
Reactie plaatsen
Reacties
Hee Linda wat een dubbele blog, tranen met tuiten lachen met spelletjes heerlijk versus de nachtelijke wakker lig momenten… hopelijk komt er weer een betere balans!
Inderdaad, het is wel dubbel. Betere balans gaat hopelijk komen. Ik heb i.i.g. even lekker van mij afgeschreven Karin. 😉🥰
Ik snap je wel hoor Linda. Maar je bent er zelf ook nog hé. Misschien is een klein beetje afstand goed voor jullie en goed voor Mitchel . Zoals je zelf zegt hij is een volwassen jongeman. Maak ook je eigen planning zonder altijd rekening te houden met iedereen, een Linda dag😉😘
Een beetje meer afstand zal goed doen en inderdaad voor ons alle drie. 'Linda dag', klinkt goed! haha 😉🥰