Mitchell is aan het bijkomen van ‘het gebeuren’ in het bos. Dit heeft hem natuurlijk heel veel energie gekost. Wel is hij het met ons én Daniëlle eens, dat hij meer leuke dingen moet gaan ondernemen. Dus komt Mitchell veel vaker naar beneden om bordspelletjes te doen, i.p.v. de hele dag op zijn kamer naar schermpjes te zitten turen. Hij merkt dan ook dat hij hiermee ‘uit zijn hoofd gaat’ en dus minder aan het overdenken is.
Precies een week na het ‘bosgebeuren’ is het eerste kerstdag. Mitchell slaapt uit en zoals afgesproken met hem, gaan Jos en ik samen aan het kerstontbijt. Dan horen we gerommel boven en als Mitchell klaar is, komt hij ook naar beneden. “Vrolijk kerstfeest hoor”, zegt hij en trekt daarbij een grappig gezicht.
Zoals onze trouwe volgers al wel weten, is het een traditie dat wij kerstcadeautjes kopen voor elkaar. Deze hadden we de dag ervoor al onder de kerstboom gelegd. Ja, opnieuw heb ik mij uitgeleefd op een gedicht voor zowel Jos als Mitchell. Het hele jaar komt hierin voorbij. Zowel de leuke als de minder leuke zaken, maar wel altijd met een dosis humor. ’s-Middags doen we veel spelletjes. Jos en Mitchell dammen en schaken en ik doe mee met ‘Plaag me niet’, een leuke variant op ‘Mens erger je niet’ of kaartspelletjes. Mitchell en ik vormen altijd een ‘bontje’ tegen Jos. Waarom weet ik niet, maar dat is áltijd lachen geblazen. In de avond doen we ons met zijn drietjes tegoed aan een lekkere kerstmaaltijd.
Tweede kerstdag is een herhaling van de eerste, tot de namiddag. Dan komt Daniëlle. We kijken hier alle drie naar uit, want we gaan ook gezellig gourmetten. Nadat we eerst wat gedronken en een poos gekletst hebben, gaat Jos de gourmet klaar zetten en voorbereiden. Jos geeft een teken dat we aan tafel kunnen en dan zitten we met zijn vieren rond het gourmetstel met de bekende pannetjes. We hebben het erg gezellig en als we klaar zijn ga ik afruimen.
Wat er precies gezegd is weet ik eigenlijk niet eens, maar Daniëlle krijgt een enorme lachbui. Echt zo’n lachkik waar je niet meer uit komt. Hilarisch. Mitchell ligt ook in een deuk. Wat genieten Jos en ik hiervan. Jos en Mitchell lachen en klieren ook wat af op goede dagen, maar deze vrolijkheid in huis, doet ons zo ontzettend goed.
Dan is de dag aangebroken dat Mitchell alweer 26 jaar wordt. Wanneer ik beneden kom, zie ik ballonnen aan de buitenkant van het raam hangen. Allemaal gekleurde ballonnen en 1 hele grote. Ik moest even goed kijken wat het nu precies was, deze grote ballon, maar het was een gebakje met aardbeien en slagroom. De ‘spelletjes’ buurvrouw heeft dit alles in alle vroegte opgehangen. Dat de grote ballon op z’n kop hing, hebben we maar een lolletje van gemaakt dat op deze manier de aardbeien van het gebakje vallen. Maar zonder dollen, het is natuurlijk superlief van de buurvrouw, dat zij dit in die vrieskou heeft opgehangen voor Mitchell. Als Mitchell beneden komt is hij dan ook blij verrast.
Na het ontbijt geven we Mitchell zijn cadeau. Wat is hij ontzettend blij met de doos technisch Lego van de ‘Red Bull Formule 1’ auto. Rond koffietijd komt Daniëlle, ook met een leuk cadeautje. We eten een gebakje, drinken koffie en Flevosap waarmee Mitchell en Daniëlle proosten op zijn verjaardag, maar ook op hun mooie 1 jarige vriendschap. Vorig jaar zijn Mitchell en Daniëlle namelijk een dag voor zijn verjaardag voor het eerst gaan wandelen.
Mitchell is de volgende dag direct begonnen met het bouwen van zijn F1 wagen. Hij zit gezellig aan de eettafel. Er zitten minuscule onderdeeltjes in het eerste zakje wat hij leeg kiepert. Met het dikke Lego boek met instructies erbij gaat hij aan de gang. Hij heeft wel wat hyperfocus en in de avond moet hij toch echt de boel aan de kant leggen, want ik wil wel gewoon de tafel dekken voor het avondeten. Zo gaat het een paar dagen en zijn grootste uitdaging m.b.t. het bouwen zijn de vele stickertjes die geplakt moeten worden. Ondanks deze uitdagingen zitten de stickertjes er keurig op. Binnen een paar dagen heeft hij de F1 wagen al klaar.
De spelletjes doen en het bouwen van de F1 wagen, zorgen ervoor dat Mitchell weer beter in zijn vel komt te zitten. Bij deze activiteiten is – of eigenlijk kán – hij gewoonweg niet overdenken. Wanneer de klad er weer in dreigt te komen dat Mitchell weer wat meer schermtijd gebruikt, zegt Jos terloops als we ‘s-avonds aan de piepers zitten, dat we helemaal geen spelletjes meer doen. “Oké, morgen weer”, geeft Mitchell als antwoord, wat eigenlijk niet eens een vraag was maar meer een opmerking, of eigenlijk een hint.
Er schijnt in ieder geval weer een lichtje aan het einde van de donkere tunnel voor Mitchell. Echter, voor onszelf heeft de laatste 6,5 jaar en de mega terugval van laatst, bij ons ook sporen achter gelaten. Natuurlijk zijn al die jaren ons niet in de koude kleren gaan zitten.
Vandaag ga ik met Jos mee naar Almere. Hij gaat zijn eerste EMDR-sessie krijgen en dan kan ik terugrijden. Door een heftige gebeurtenis op het werk van Jos, was hij al eerder bij een psycholoog beland. Nu blijkt dat Jos toch ook wel een trauma heeft overgehouden aan het gebeuren met Mitchell van 6,5 jaar geleden. Met deze wanhoopsdaad van Mitchell, kon ik Jos niet bereiken. Hij zat wel al in de auto, maar had zijn telefoon in zijn laptoptas. Toen hij de straat in kwam rijden waren de ambulancebroeders al klaar voor het transport van Mitchell en ik stapte net de ambulance in. Jos is heel snel bijgepraat door de nog aanwezige agent en Jos stapte weer terug in zijn auto om achter de ambulance aan te rijden, richting het ziekenhuis.
Jos had op dat moment nog geen idee hoe Mitchell eraan toe was. Wat ik in blog 3 ook verteld heb, reden we vrij rustig over de drempels ons dorp uit. Eenmaal op de provinciale weg gingen alle toeters en bellen van de sirenes aan en scheurde we met 130 km over die provinciale wegen, alles en iedereen omzeilend, naar de snelweg. Over de provinciale wegen is alleen al een lange rit. Jos dacht al op het moment dat alle toeters en bellen aangingen, dat zij Mitchell aan het kwijtraken waren. Helaas moesten we voor een bepaalde specialistische chirurg naar Zwolle, wat een behoorlijk stuk rijden is, zeker als je niet weet hoe het gaat met je zoon die in de ambulance ligt. Een trauma dus voor Jos.
We moeten tien minuten teruglopen naar de parkeergarage en Jos vertelt hoe de EMDR-sessie gegaan is. Ja, er kwamen heel veel emoties los. Jos is kapot en helemaal leeg. Als ik dan achter het stuur zit en we op de snelweg rijden, zegt Jos dat het verstandig is, dat ik misschien ook wel voor EMDR moet gaan. Ook Mitchell heeft dat al meermaals benoemd. “Mam, jij hebt wel mijn wond dichtgehouden en wat achteraf blijkt, precies op de juiste manier. Jij hebt mij gered”. Aan deze woorden van hem, denk ik dan nog weleens terug. De chaos die door de wond in drie kamers van het huis enorm was, kan ik mij zo weer voor de geest halen, maar doet me gek genoeg niets. Ik lijk nergens last van te hebben, maar Jos zegt ook dat je niet weet wat er zich in het onderbewustzijn heeft genesteld. Daarom weet ik dan ook nog niet, of ik hiermee aan de slag ga. Eerst Jos zijn sessies maar eens laten afmaken en afwachten, wat dit hem gaat opleveren.
Volg ons via Facebook
Reactie plaatsen
Reacties
Nog gefeliciteerd met je verjaardag Mitchell. Goed om te horen dat jullie een goede en gezellige tijd hebben gehad rondom kerst en jouw verjaardag. Goede momenten met ontspanning helpen tussen de moeilijke momenten door. En: wat een gave F1 wagen !
Jos & Linda: sterkte met het verwerken van de moeilijke momenten. Knuffel van mij.
Dank voor jouw lieve woorden Miranda, namens ons alle drie! Liefs 🥰
Ook weer zo'n spannende periode voor jullie beiden. "Geef het een plekje", zei Jochem Meier ooit.
Een spannende en pittige periode weer, ja. Dank voor je reactie Frans!