Het blijft bij mij in mijn gedachten malen dat Mitchell zo - met voor hem zware issues - aan de haal gaat, zoals bij zijn laatste mega terugval. De afspraken bij zijn psycholoog zijn weer eens misgegaan. Er wordt gezegd dat hij niet kwam opdagen én hij zou ineens bij een hele andere psycholoog een afspraak hebben. Het klopt dat Mitchell een keer niet is geweest bij zijn PMT-therapie in de week van deze terugval, maar die heeft hij keurig afgezegd. Nu heeft Mitchell dus de afspraak pas 6 weken na zijn terugval met zijn eigen psycholoog. Ja, ik vind hier wat van, maar kan er verder niets mee.
Met de PMT-therapie van Mitchell, gaat het verder goed. Dit is een therapie gericht op het lichaam en beweging. Door middel van de oefeningen leert Mitchell emoties, spanningen en gedragspatronen te herkennen en veranderen. Hij wordt hierin geholpen door zijn lichaamstaal, ademhaling en grenzen te reguleren. Het doel hierbij is natuurlijk om zijn stress te verminderen en wellicht het verwerken van een stukje trauma. Ook zal hij meer zelfvertrouwen gaan krijgen door deze vorm van therapie.
Vandaag kan Mitchell dan eindelijk naar zijn eigen psycholoog. Inmiddels is de grote issue - waardoor het gebeuren met de terugval in het bos plaats vond - voor Mitchell geleidelijk aan minder sterk geworden. Hij heeft dan ook besloten zijn psycholoog alleen te vertellen dat de terugval komt door alle opeenstapelingen van de grote verbouwing van de buren, het continue hijen voor de nieuwe wijk achter de paardenstalletjes en zijn hyperacusis. Hij heeft op dit moment namelijk wel weer enorme last van zowel zijn tinnitus als hyperacusis.
Doordat Mitchell zo erg last heeft van zijn hyperacusis, is hij weer down en zit hij veel op zijn kamer. Het spelletjes doen is voorbij. Wanneer zijn coach er is en ik toevallig even de huiskamer inloop waar de coach en Mitchell aan de eettafel zitten, hoor ik de coach aan Mitchell vragen of hij nu samen met hem wil bellen of dat hij dat morgen zelf gaat doen. Mitchell kiest voor het laatste. Jos had een advertentie gezien voor leuk vrijwilligerswerk, wat Mitchell vanuit huis kan gaan doen. Die hele week belt Mitchell niet en hij heeft zijn coach afgezegd voor de volgende maandag. Evenals hij nu ook niet twee dagen achter elkaar naar de GGZ wil en zet dan één van de twee afspraken om.
Dan moet Mitchell naar de kaakchirurg omdat zijn verstandskies scheef groeit en hij hier last van heeft. Mitchell vindt het spannend en dan niet eens voor de pijn, maar voor het geluid wat er gemaakt gaat worden, in verband met zijn hyperacusis. Jos gaat mee omdat ik al een paar dagen denk dat ik ziek aan het worden ben en een constante druk op mijn borst heb. Wanneer zij thuiskomen lijkt Mitchell een dikke wang te hebben en kan amper praten. Totdat hij zegt: “zo, het is over”. Grapje van zoonlief. Hij is helemaal niet geholpen. Wat blijkt nou, alle vier Mitchell zijn verstandskiezen groeien scheef en de kaakchirurg vond het gek dat onze tandarts dit niet heeft opgemerkt. Mitchell kreeg daarom twee opties. De ene was om de verstandskies eruit te halen, maar dan moet Mitchell terugkomen voor de andere drie. De tweede optie was om onder algehele narcose alle vier de verstandskiezen er in één keer uit te halen. Voor de laatste optie is Mitchell gegaan. Een goede optie vinden Jos en ik ook.
Ikzelf ga naar de huisarts voor de druk op mijn borst. Afgelopen nacht in bed, dacht ik echt dat het helemaal niet goed zat. De huisarts hoort mijn verhaal aan, gaat luisteren en daarna moet ik naar een andere kamer waar de assistente een hartfilmpje gaat maken. Gelukkig is deze goed. Waarschijnlijk komen de klachten uit de maag en ik moet weer mijn maagbeschermer gaan gebruiken. Dit lijkt te werken, alleen heb ik nu de hele dag hoofdpijn en in de nacht echt ‘knallende’ koppijn. Zelf zit ik dus ook niet zo lekker in de wedstrijd zeg maar.
Wanneer ik na een paar dagen weer op mijn loopband ga wandelen en ik beneden kom, zitten Jos en Mitchell in gesprek. Ik ga lunchen aan tafel en volg achter mijn bammetjes het gesprek. Jos probeert Mitchell duidelijk te maken dat er een patroon inzit wanneer Mitchell eraan toe is om iets van bijvoorbeeld vrijwilligerswerk te gaan doen. Mitchell wil dit zelf heel graag, maar er blijkt ‘iets’ hem tegen te houden. Dat ‘iets’ is niet alleen het bang zijn doordat hij beperkt is met zijn hyperacusis en dan komt de spreekwoordelijke ‘aap uit de mouw’. Mitchell vertelt dat hij zijn hele schoolperiode van allerlei docenten op zijn kop kreeg omdat hij zijn huiswerk bijvoorbeeld niet af had, terwijl hij juist was op-gestroomd naar KBL. De leerkrachten vonden dat teleurstellend, terwijl wij juist zo trots waren op hem dat hij zo goed ging. Doordat hij altijd wel begon aan een ‘project’ maar deze nooit afmaakte, stroomde hij weer af, terug naar een lager niveau. Eigenlijk kwam dit omdat hij uitstelgedrag vertoonde.
Wat Mitchell bedoelt te zeggen met dit verhaal, is dat hij altijd op zijn kop kreeg en dat de leraren teleurgesteld waren omdat hij het allemaal best wel kon. Mitchell is dan nu ook bang, dat hij ons en iedereen op zijn eventuele vrijwilligerswerk dan ook weer boos maakt of teleurstelt. Ik hoor Jos dan ook vragen: “dus wanneer je niets doet, kan je niemand teleurstellen en geen fouten maken?” Ik vind het verdrietig en vervelend voor hem, dat dit hem zo in de weg staat.
Jos en ik hadden Mitchell al een paar keer eerder gezegd dat hij gewoon moet próberen om een dagbesteding te gaan doen - en dan dus in de vorm van bijvoorbeeld vrijwilligerswerk - wat Mitchell zelf dus ook wel graag wil. ‘Wanneer het dan niet lukt is het ook niet erg, maar heb je het in ieder geval geprobeerd’, zijn woorden die we allebei al herhaaldelijk hebben gezegd tegen Mitchell. Net als de woorden: ‘wanneer je niets doet, gebeurt er ook niets.’ Dat nu zijn hyperacusis hem weer belemmert begrijpen wij wel, maar een volgende keer is het weer iets anders wat hem tegenhoudt. Mitchell loopt in mei al 7 jaar thuis en soms wil je zeggen dat er op deze manier nog wel 7 jaar bij komt, maar dat is gewoon overmacht voor Jos en mij.
Momenteel voel ik mezelf tekort schieten als moeder en als partner. Ik slaap slecht, al is dat ook niks nieuws, dat doe ik al van kinds af aan. In de ochtend kom ik nu maar moeizaam uit bed. Het liefste blijf ik liggen, maar dat is fysiek niet te doen. Nee, ik heb geen zin in de dag en voel me wat down. Ik wil een vriendin appen om te vragen of zij tijd en zin heeft om een bakkie op Urk te gaan doen, daar even een rondje lopen en bijkletsen, zoals ik regelmatig doe met verschillende vriendinnen. Maar ik app niet. Donderdag even naar paardenvriendin op stal lopen, ook niet. Waarom niet, vraag je je misschien af? Ik weet het niet goed. Eigenlijk heb ik zelfs daar ‘allemaal’ geen zin in.
Wel weet ik, dat wanneer Mitchell een stapje vooruit zet er nagenoeg altijd weer twee achterwaarts gezet worden. Dit help natuurlijk niet mee. Als hij zich slecht voelt, voel ik dat ook in mijn lijf en vooral in mijn hoofd. In de nacht lig ik voornamelijk in piekermodus. Maar gelukkig gaat het nu ook weer wat beter met Mitchell en dat merk ik dan vooral in het druk doen en het klieren met Jos. Ook Jos gaat beter. Ik kan er alleen slecht tegen als zij zo druk doen. Ik raak geïrriteerd om dan snauwend te roepen dat ze moeten ophouden. Dit terwijl ik juist blij moet zijn dat het beter gaat Mitchell. Daar voel ik me dan weer schuldig over. Evenals tegenover Jos. Hij doet juist zo veel voor mij, terwijl hijzelf aan het re-integreren is en ook nog aan zichzelf werkt bij de psycholoog. Nee, het is niet eerlijk en niet leuk als ik dan zo reageer. Hopelijk is het hormonaal want ik schiet van links naar rechts met mijn gedachtes. Het zou fijn zijn als dit misschien het staartje is van de overgang.
Ik ga deze blog sluiten en naar zolder. Even op de loopband met jaren ‘80 muziek op in mijn oortjes. Dat maakt me wel weer vrolijker.
Volg ons op facebook
Reactie plaatsen
Reacties