Inmiddels ben ik de tel kwijt wat betreft de gesprekken over medicatie. Zowel thuis als bij zijn hulpverlening komen die herhaaldelijk voorbij. Al vaker heb ik verteld dat Mitchell zelf inziet dat hij het naar alle waarschijnlijkheid, zonder ondersteuning van medicatie niet gaat redden in de maatschappij.
Ook heb ik al eerder verteld dat Mitchell door zijn slechte ervaringen met medicatie, waarin hij niet werd gemonitord door de psychiater van destijds, heel veel spanning heeft voor welke medicatie dan ook. Zoveel spanning, dat hij nog voordat hij een nieuw te proberen pilletje heeft ingenomen, al enorme stress ervaart. Vragen als ‘wat gaat het doen, welke bijwerkingen ga ik krijgen, word ik weer duizelig’, schieten van links naar rechts en geven pure chaos in zijn hoofd. (Tekst gaat verder onder de foto)
Toch laat het Mitchell niet los omdat hij buitenshuis gewoonweg niet verder komt zonder medicatie. Hij is al een hele poos aan het bedenken wat hij voor vrijwilligerswerk wil gaan doen. Dit heeft hij ook met zijn coach besproken. Ze zijn er samen al wel mee bezig geweest, maar iedere keer kwam er wel weer iets tussen, zoals bijvoorbeeld het operatief verwijderen van zijn vier verstandskiezen. Toevallig kreeg hij van de week een brief van de gemeente voor een gesprek om te kijken hoe Mitchell er voor staat. Zij gaan dan ook kijken wat Mitchell zou kunnen gaan doen met betrekking tot een opleiding of (vrijwilligers)werk. Zij kunnen Mitchell dan bijstaan. Mitchell heeft de afspraak hiervoor gemaakt en gaat dan samen met zijn coach naar dit overleg.
Dan is er ook nog het stukje ‘vervoer’. Mitchell heeft zijn rijbewijs, maar rijdt geen auto. Als Mitchell en ik het in de auto hierover hebben terwijl ik hem naar PMT-therapie breng, vraag ik hem of hij nog rijles wil gaan nemen in een automaat. Dit had hij bedacht omdat hij het toch heel spannend vindt en hij zich dan niet hoeft te concentreren op ook het schakelen. Maar dan zegt hij iets, wat hij me wel al een keer eerder heeft gezegd. “Mam, ik weet niet of ik het aandurf.” Daardoor heb ik al een vermoeden wat de reden hiervan is. Toch vraag ik door waarom dan niet. Een beetje ongemakkelijk en wat struikelend over zijn woorden vertelt hij dat hij ook in de lesauto weleens donkere gedachten had om tegen een boom te rijden. “Maar mam, dat kon ik niet maken tegenover de rijinstructeur, dat zou ik nooit doen.” Ik schrik er niet echt van omdat hij me dit dus al eens eerder verteld heeft. Al is dat inmiddels alweer jaren geleden. Ik vraag hem of hij dat dan nog steeds zou hebben. Deze gedachten waren er namelijk in de lesauto, nog voor zijn wanhoopsdaad. Vlak nadat hij geslaagd was, pleegde hij zijn wanhoopsdaad. Hij moest zelfs zijn rijbewijs nog ophalen bij de gemeente. Mitchell geeft mij als antwoord dat hij niet met zekerheid durft te zeggen dat deze gedachten nooit meer zullen opkomen als hij gaat autorijden. Ja, uiteraard vinden we dit zorgelijk.
Ook het openbaar vervoer gaat lastig worden met zijn energielevel en overgevoeligheid voor geluid en prikkels. Daarnaast rijdt er maar één keer per uur een bus in ons dorp. Mitchell zou graag vrijwilligerswerk in het ziekenhuis willen doen. Gastheer bij de incheckzuil bijvoorbeeld om mensen te helpen aanmelden die dit niet lukken en bijvoorbeeld de weg te wijzen naar de betreffende afdeling voor de patiënt. Ook ‘bedden rijden’ van en naar de operatiekamer, hebben we al eens als optie besproken. Om dan met openbaar vervoer naar het ziekenhuis te moeten, ziet Mitchell vanwege zijn energielevel niet zitten. Doordat oma ook in de WMO zat, zeg ik Mitchell dat het misschien een idee is om een taxi-pas aan te vragen. Dit vind hij een goed idee. Samen met zijn coach gaat hij dit regelen. Alleen wordt de coach niet teruggebeld. De coach belooft erachteraan te gaan. Inmiddels zijn we al weer heel wat weken verder…
Dan heeft Mitchell de afspraak bij de psychiater. Deze afspraak heeft hij bij een vrouwelijk psychiater die hij nog niet eerder heeft gezien. We stappen in mijn auto en het is dat deze niet zelfrijdend is, want de weg naar de GGZ weet hij onderhand wel te vinden. We spreken af dat Mitchell belt als hij klaar is en verwachten beide niet dat deze afspraak een heel uur zal duren. Verkeerd ingeschat, zeker een uur later gaat mijn telefoon. Op de terugweg vertelt Mitchell dat hij een hele fijn psychiater heeft en dat zij erg goed geluisterd heeft naar het verhaal van hem. “Mam, zij stelde hele goede vragen.” Er zijn opties besproken voor drie antidepressiva en daarin heeft de psychiater ook verteld hoe dit in het brein werkt. De medicatie die hij hiervoor via psychiaters allemaal gekregen heeft, zoals de Buspiron die hij als laatste heeft geslikt, vindt zij geen juiste medicatie voor Mitchell. Voor nu heeft zij de Ritalin verlengd, zodat hij dit kan nemen wanneer nodig. Welke en óf het één van de drie opties wordt, gaat Mitchell over nadenken.
Voor mezelf heb ik de Shihatsu-massages afgezegd. Het is op het moment zelf (op het zuignapje na) een fijne massage, maar mijn rug is er totaal niet blij mee. Nu heb ik dat met veel dingen die ik onderneem, bijna altijd wel een reactie achteraf. Zelfs op een bakkie drinken en kletsen met een vriendin. De reactie op de massage was niet bepaald milt. De masseuse gaf nog als optie om naar een osteopaat te gaan. Zij denkt dat ik daar baat bij kan hebben. De pijnaanvallen rondom het Scoliose gebied zijn echter zo heftig geweest, dat ik heb besloten mijn rug verder met rust te laten. Van de medicatie die ik hiervoor gebruik, kom ik toch nooit meer af.
Mitchell had zijn account ‘Durfjijmetmij’ - de ontmoetingssite voor mensen met een psychische kwetsbaarheid en psychosociale problematiek - eigenlijk al willen opzeggen, als hij ineens een persoonlijk berichtje krijgt van een leuke meid. Zij zijn al snel gaan beeldbellen en appen nagenoeg iedere avond. Dit is al een paar maanden gaande. In tegenstelling tot ‘het meisje uit het Zuiden’, woont zij maar een half uur rijden bij ons vandaan. Ik heb Mitchell aangeboden, hem die eerste keer te brengen. Daarna mogen ze het zelf uitvogelen. Vandaag is dan de dag dat ze elkaar fysiek gaan zien en stappen we de auto in. Volgens Mitchell, die mijn telefoon vasthoudt met Google-Maps op het schermpje, zijn we er. Dus ik parkeer de auto en Mitchell en ik stappen uit. Ikzelf ga langs de Vaart wandelen. Op de terugweg vertelt Mitchell dat hij het erg leuk heeft gehad. “Toch was ik niet helemaal mezelf mam”, zo zegt hij. “Ik was wat afgevlakt en had last van de-realisatie.” Desondanks is hij heel enthousiast over deze leuke meid. Het is natuurlijk ook niet zo gek dat hij niet helemaal zichzelf is. Ondanks hij vrij relaxt was op de heenweg, zal hij zich toch wat minder relaxt hebben gevoeld toen hij op de bel drukte.
Volgende week heeft Mitchell iets leuks om naar uit te kijken. Hij gaat met Daniëlle en haar ouders midgetgolfen. Toen Mitchell en Daniëlle een paar weken geleden samen de afspraak maakte bij haar thuis, wilde ze wel wat meer competitie met deze activiteit. En zo kwam het dat haar ouders daarom ook meegaan. Super leuk! Bij Daniëlle (en haar ouders) is Mitchell al lang helemaal zijn eigen gezellige en grappige zelf. Die twee hebben een hele waardevolle en dierbare vriendschap opgebouwd.
Volg ons via Facebook
Reactie plaatsen
Reacties
Fijn dat je weer opkrabbelt Mitchell na de bizarre gevolgen van de verstandskiezen ingreep!